BENİ EN AZ SEN TANIYORSUN

BENİ EN AZ SEN TANIYORSUN 

Seninle savaşmak ya da meydan okumak için burada değilim.  

Hiç olmadım.  

Ben senin rakibin değilim; ben senin kocanım.  

Efendin hiç olmadım; üstünlük iddiam yoktu.  

Düşündükçe fark ediyorum: Beni en az tanıyorsun.

Kendi gözlerinle değil, başkalarının sözleriyle okuyorsun beni.  

Sana bu kadar yakınken, herkes uzakken; sen hâlâ uzaktan izliyorsun sanki.  

Ben başkalarının süslediği o adam değilim.  

Ne hissettiysem söyledim – açık, gerçek, koruyucu.  

Bir kocanın yapması gerektiği gibi.  

Bu öfkeli, yüksek sesli bir kavga değil;  

tükenmiş dürüstlüğün sessiz anı bu.  

Sessizliğin sesinden daha etkili kırılma noktası.  

Kendimi anlatmaktan değil, zihnindeki o "yabancı"yla savaşmaktan yoruldum.  

Bu kelimeler ne seni ne beni suçlar;  

içimdeki tıkanıklığı paylaşarak görünmez duvarı yıkmak için dökülüyorlar.  

Ama bunları yazarken bile korkuyorsam...  

Yigit Brave Cesur 11/01/2026

--------------------------------------------

YOU KNOW ME THE LEAST

I'm not here to fight you or challenge you.

Never have been.I'm not your rival; I'm your husband.

Never your master; never claimed superiority.

The more I think, the clearer it becomes: You know me the least.

You read me not with your own eyes, but through others' words.

So close to you, while everyone feels distant; yet you watch me from afar, as if.

I'm not that man others embellish or imagine.

I said what I felt – always open, real, protective.

As a husband should be.

This isn't an angry, loud fight;

it's the quiet moment of exhausted honesty.

The breaking point louder than silence itself.

Not from telling you who I am, but from battling that "stranger" in your mind – I'm worn out.

These words blame neither you nor me;

they spill to share my inner blockage, to tear down our invisible wall.

But if I'm scared even writing this...

Yigit Brave Cesur 11/01/2026