Bir Cümlelik Dua

 

Bir Cümlelik Dua

"Allah, bana kim ne verirse ona daha fazlasını versin."

Bunu cocuklugumdan beri hep duyarim. Bir sitemdir aslinda.

Bir dilektir de ayni zamanda.

Bu cümle bana bir tür ahlak yasası gibi geliyor.

Ama bir farkla: emir yok, tehdit yok, vaat yok. 

Gönülden gelen bir arzu ve kabullenişi yansıtıyor.Sadece olgunluk var.

Ne kadar sade...

Ne kadar insani...

Ne kadar tanrısal bir temenni aslında.

Kimine mutluluk veren, ona kat be kat mutlulukla dönsün. 

Üzüntü verense, belki o acının daha büyüğüyle karşılaştığında fark eder ne dağıttığını. 

Seven, daha çok sevilmeyi hak eder. 

Aci veren ,uzen... belki şefkati tanımadığından böyle davranıyordur; o zaman ona da şefkatin ne

olduğunu öğretecek bir "fazlası" lazım.

Peki, bu kadar güzel ve sade bir dua,

neden din kitaplarında bu kadar belirgin bir şekilde karşımıza çıkmaz?

Neden bu kadar temel ve anlaşılır bir ifade, çoğunlukla karmaşık metinlerin derinliklerinde

kaybolur?

Sadelik , her zaman ciddiye mi alınmaz.

Kısa bir söz bazen “yetersiz” sanılır.

Ama bence tam tersi.

En sade sözler, en dolu olanlardır. Çünkü içinde gösteriş yoktur, ama his çoktur. 

Belki de dua,
ne dinden, ne dilden...
sadece kalpten doğar.
                                                                                    

                                                                                                   20 Mayis 2025

-------------------------------------------------------------

A One-Sentence Prayer

"God, give more to whoever gives to me."

I've been hearing this since my childhood. It's actually a complaint. 

It's also a wish at the same time. 

This sentence feels like a moral law to me. But with a difference: no command, no threat, no promise. 

It reflects a heartfelt desire and acceptance. 

There's only maturity.

How simple...
How human...
How divine a wish it actually is.

To those who give happiness to others, may it return with much more happiness.
If someone gives sorrow, maybe when they face greater pain, they'll realize what they've spread.
Those who love deserve to be loved more.
Those who cause pain, who hurt... maybe they act this way because they don't know compassion; then they also need "more" to teach them what compassion is.

But why doesn't such a beautiful and simple prayer
                                                         appear so prominently in religious books?
Why does such a fundamental and understandable expression                                                                                                                     often get lost in the depths of complex texts?

Is simplicity not always taken seriously?
A short word is sometimes considered "insufficient."
But I think it's the opposite.
The simplest words are the fullest ones. Because there's no showing off in them, but there's plenty of feeling.

Maybe prayer is born 
                neither from religion, 
                           nor from language...
                                   but only from the heart.

                                                 

                                                                                                                   June,10,2025

Unutmanın göreceliği

UNUTMANIN GORECELIGI 

Ben bana yapılan(lar)ı asla unutmam.

.

.

.

.

.

Ne dusundunuz birden? 

Evet , ben bana yapılan(lar)ı asla unutmam.  

Bu olaya nasıl baktığınız ve yorumladığınızla alakalı. 

Bunu " yarısı dolu bardak , yarısı boş ve yarısı dolu " dusunmeye benziyor. Bu, benim için,  her ikisi de gerçeğin bir parçası.

Cok psikoloji kitabi ve hatta din kitapları, "unutma"'nın hem psikolojik ve hem de ilahi gücüne işaret eder durur.  

Burada da bir yanılgı var. 

Niye size yapılan şey , iyilik te olabilir, kötülükte. Bana göre, bir insanın kendisine yapılan iyiliği unutması nankörlüktür. Ama ne hikmetse, çoğu zaman pesimist bir bakış açısıyla "unut" telkinini daha çok duyarız.

" Unut" 

Bir vahiy ve terapi mottosu gibi. 

Ama ya unutulması gereken sadece dikenler değilse? 

Ben bana yapılan hiç bir iyiliği  de , kötülüğü de unutmam.  Biri Minnet , diğeri zaman ile seni sınarken Sabrı öğretir. Ama asla ikisini karıştırmam. 

Bu yazıyı ve başlığı atarken , ben mi ne düşünüyordum. 

Ben ASLA unutmam.  

O da bende kalsın.  :)

> “Bazen unutmamak, hatırlamaktan daha sessiz bir direniştir.”

            – Yiğit Brave Cesur

                May 15, 2025

----------------------------------------------------------

RELATIVITY OF FORGETTING

I never forget what was done to me.

.

.

.

.

What did you suddenly think?

Yes, I never forget what was done to me.

It depends on how you look at and interpret the event.

It is like thinking "half full glass, half empty and half full". For me, both are part of the truth.

Many psychology books and even religious books point to both the psychological and divine power of "forgetting".

There is a mistake here too.

Why, what was done to you could be good or bad. In my opinion, it is ungrateful for a person to forget a good done to them. But for some reason, we often hear the suggestion of "forget" more from a pessimistic perspective.

 "Forget" 

Like a revelation and therapy motto. 

But what if it's not just the thorns that need to be forgotten? 

I never forget any good or bad done to me.  One is Gratitude, the other teaches Patience when time tests you. But I never mix the two. 

What was I thinking when I wrote this article and title? 

I NEVER forget. 

Let that stay with me.  :)

> “Sometimes not forgetting is a more silent resistance than remembering.”

                      – Yiğit Brave Cesur

                          May 15, 2025

Her SIR

Eger Ne kadar sir varsa , O kadar gunah vardir derim, Vicdani temiz olan SIRlardan korkmaz. Ne gunahimi hatirlama ne de SIRlarini hatrlamak zorunda kalmazlar.Onlari saklamak icin , herhangi bir role burunmezler.Ama  Zaman , hep en iyi ilactir derler ama  . Gel de  bu siirimi oku !!!

Her SIR ,

Hep TESADUFle ogrendigim hersey.

Bir gunah gibi itiraf kabininde ( confessional ) ,

        Gun gelir itirafiyla ,

        Gun gelir pismanligiyla,

        Gun gelir adaletiyle ,

               Itiraf gibi konusur vicdaninla.

Canın acıdığında ,

           beni hatirla ,

          O acilan yaralarimi ,

                    hic kapanmayan ,

                              sevgimden yapilmis bir kursunlarla yaraladigin.

                                                                                       —Yigit Brave Cesur |  May 14,2025

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Each Secret,

Everything I learned was by chance.

Like a sin in the confessional,

    One day with its confession,

    One day with its regret,

    One day with its justice,

          Your conscience speaks like a confession.

When your soul aches,

           Remember me,

           Those opened wounds of mine,

                  that never heal,

                               made by bullets of my love that wounded you.

                                                                              —Yigit Brave Cesur |  May 14,2025

Mutluluk

Mutluluk 

Seni düşününce, 

Kendi kendime gülüyorum,
Beni görenler bana gülüyor, 

Ben onlara bakınca birbirimize gülüyoruz.

Seni düşünmek herkesi mutlu ediyor !!

                                        4 Mayis 2025

                                        @Majestic - Black Violin concert 

--------------------------------------------------

Happiness

When I think of you,
I smile to myself,
Those who see me smile at me,
When I look at them we smile at each other.
Thinking of you makes everyone happy !!

                                         May 4, 2025
                                         @Majestic - Black Violin concert

                                            

      

Hatırla(n)mak En önemlisi

Hatırla(n)mak En önemlisi

İnternet ve email henüz yokken ve cep telefonlarının henüz cıkmaya zamanlardı . 

" Tanıdığın ve tanıştığın kim varsa , dogum tarihlerini al , doğum günü tebriği mail et, kimsenin hatırlamadığım zaman , hatırlanmak , seni asla unutturmaz " demişti babam. Bunu yap(a)madığım için hala pişmanlık duyarım. 

Dogum günüm ve Anniversary ( 24-25 ) ozellikle ayni gune kaydetmiştim sosyal medyada . 

Insan biriktirmek bu olsa gerek . İnsanız hayatına yaptığı en büyük yatırım. 

52 yaşı kutlarken, 50 yıllık arkadaşın tarafından bile hatırlanmak. Tarifi yok. 

İnsan biriktirmek çok özel. Daha da önemlisi , ANI biriktirmek hep birlikte.

Cogu zaman , bir insani , sevmek için tanıyacak zamanın bile olmaz , o anlık saygı bile , seni kişinin hafızasında kalıcı yapabilir. 

Sevmek zorunda değilsiniz , saygı duymak bir insan olmanın gerekliliğidir. Doğrusu , bu kadarını beklemiyordum.

En derin teşekkürlerimle , 

                                        —Yigit Brave Cesur | Apr 26, 2025

-----------------------

Being Remembered is the most.

It was a time when there was no internet and email and mobile phones were just coming out. 

"Get the birth dates of everyone you know and meet, send them birthday wishes, when no one remembers you, being remembered will never make you forget you" my father said. I still regret not being able to do this. 

I had especially saved my birthday and Anniversary (24-25) on the same day on social media. 

This must be what it means to collect people. It is the biggest investment a person makes in their life. 

Being remembered even by your friend of 50 years while celebrating your 52nd birthday. There is no way to describe it. 

Collecting people is very special. More importantly, collecting memories together. 

Most of the time, you don't even have time to know a person in order to love them, even that momentary respect can make you permanent in their memory. 

 You don't have to love, respect is a necessity of being a human. Honestly, I didn't expect this much.

With my deepest thanks,

                                                          —Yigit Brave Cesur | Apr 26, 2025

Yazmak uzerine

 

Yazmak uzerine

Belki de yazmanin zamani geldi. Oyle cok satır biriktirmişim ki, kimselere dile getiremediğim kelimelerimde. Kah şiirler, kah satır karalamalarımda.

Hep dusundum , neden en guzel romanlar veya siirler , yazanin ,en yalnizligindan yazilmistir.  yalnızlığı içine çekemediginde , o kalem hic bir sey yazmiyor ben de çünkü.

 Belki de once yalnizligi anlaman gerek , kendini anlaman gerek . 

.

Yalnızlık, yazmanın en verimli toprağıdır belki de. O sessizlik, yalnızlığı tanimlar. O sessizlik , dört duvar arasinda yaninda birileri varken , seni hic duymamalarıdır.. Bazen çok karanlık insana. 

Bazen o yazdigin o kelimeler , sessizliğin içinde çığlık gibi gelir. 

Kelimeler, avuçlarının arasından kayıp giderken, sen onları yakalamaya çalışırsın. Bazen tutamazsın,Bazen tuttuğunu sanırsın ama aslında o kelimeler, çoktan seni ele geçirmiştir bile.

Belki tamamen değil, ama her kelime, seni biraz daha kendine yaklaştırır.

Yere dökülen kelimeler, belki de yalnizliginin yankisidir. Kim duyar bilmiyorum, ama yazdıkça sen duyarsın kendini. Yazmak bu anlarda , bir dipsiz kuyuda , kuyuya ip sarkitmak gibi hissettirir.

Ben hic karanlıktan korkmadım bilir misin?  

Zaten dinleyen yoksa , okuyaninda olmaz diye avut kendini , yaz gitsin.

Yazarlar, yalnızdır. Yalnızlar, cesurdur. Cümlelerin arkasında dedikodu yapmadan yaşarlar. Bazen adını yasar gibi yaşamak gerekir. Yiğit, Brave, Cesur.

                                                    —Yigit Brave Cesur |  Apr 25,2024

========================================================

On Writing

Maybe it's time to write. I have accumulated so many lines in my words that I can't express to anyone. Sometimes poems, sometimes in my scribbles.

I've always wondered why the most beautiful novels or poems are written from the loneliest times of the writer. When you can't breathe in loneliness, that pen doesn't write anything either.

Maybe you need to understand loneliness first, you need to understand yourself.

Loneliness is perhaps the most fertile soil for writing. That silence defines loneliness. That silence is when someone is with you between four walls and they never hear you.. Sometimes it's very dark for a person.

Sometimes those words you write sound like a scream in the silence.

While the words slip through your palms, you try to catch them. Sometimes you can't hold it in, Sometimes you think you can, but in fact those words have already taken over you.

Maybe not completely, but each word brings you a little closer to yourself.

The words that fall to the ground are perhaps the echo of your loneliness. I don't know who hears it, but as you write, you hear yourself. Writing at these moments feels like lowering a rope into a bottomless well.

Do you know that I've never been afraid of the dark?

If there's no one listening, no one reading, console yourself, and let it go.

Writers are lonely. Loners are brave. They live without gossiping behind sentences. Sometimes you have to live your name as if you're living it. Hero(Yigit) ,Brave, Courageous (Cesur) .

                                                    —Yigit Brave Cesur |  Apr 25,2024