BENİ EN AZ SEN TANIYORSUN
Seninle savaşmak ya da meydan okumak için burada değilim.
Hiç olmadım.
Ben senin rakibin değilim; ben senin kocanım.
Efendin hiç olmadım; üstünlük iddiam yoktu.
Düşündükçe fark ediyorum: Beni en az tanıyorsun.
Kendi gözlerinle değil, başkalarının sözleriyle okuyorsun beni.
Sana bu kadar yakınken, herkes uzakken; sen hâlâ uzaktan izliyorsun sanki.
Ben başkalarının süslediği o adam değilim.
Ne hissettiysem söyledim – açık, gerçek, koruyucu.
Bir kocanın yapması gerektiği gibi.
Bu öfkeli, yüksek sesli bir kavga değil;
tükenmiş dürüstlüğün sessiz anı bu.
Sessizliğin sesinden daha etkili kırılma noktası.
Kendimi anlatmaktan değil, zihnindeki o "yabancı"yla savaşmaktan yoruldum.
Bu kelimeler ne seni ne beni suçlar;
içimdeki tıkanıklığı paylaşarak görünmez duvarı yıkmak için dökülüyorlar.
Ama bunları yazarken bile korkuyorsam...
Yigit Brave Cesur 11/01/2026
--------------------------------------------
YOU KNOW ME THE LEAST
I'm not here to fight you or challenge you.
Never have been.I'm not your rival; I'm your husband.
Never your master; never claimed superiority.
The more I think, the clearer it becomes: You know me the least.
You read me not with your own eyes, but through others' words.
So close to you, while everyone feels distant; yet you watch me from afar, as if.
I'm not that man others embellish or imagine.
I said what I felt – always open, real, protective.
As a husband should be.
This isn't an angry, loud fight;
it's the quiet moment of exhausted honesty.
The breaking point louder than silence itself.
Not from telling you who I am, but from battling that "stranger" in your mind – I'm worn out.
These words blame neither you nor me;
they spill to share my inner blockage, to tear down our invisible wall.
But if I'm scared even writing this...
Yigit Brave Cesur 11/01/2026
